The Pogues: Irish Folk Punk Efsanesi

The Pogues, 1982 yılında Londra’da kurulduğunda kimse onların müzik tarihinde yeni bir sayfa açacağını tahmin edemezdi. Punk’ın asi ruhunu İrlanda halk müziğinin naif melodileriyle harmanlayan bu grup, Celtic punk türünün öncüsü ve en önemli temsilcisi oldu. Daha ilk albümlerinde bile klasikleşen “The Irish Rover” gibi şarkılarıyla, kendilerinden sonra gelen onlarca gruba ilham kaynağı oldular. Tabi bu başarıda İrlanda’nın önemli folk gruplarından The Dubliners ile yaptıkları “The Irish Rover” düetinin de büyük bir katkısı oldu.

“Kiss My Arse” ile Başlayan Efsane

Grubun kurucuları Şane MacGowan, Spider Stacy ve Jem Finer, müzik dünyasına aslında oldukça asi bir giriş yaptı. Grubun orijinal ismi “Pogue Mahone”du ki bu, İrlandaca “póg mo thóin” deyişinin İngilizceye uyarlanmış haliydi ve “kıçımı öp” anlamına geliyordu. Bu isim, grubun sonradan sergileyeceği asi ve kural tanımaz tavrının daha başlangıçtan bir ilanı gibiydi. Kısa sürede The Pogues olarak anılmaya başlasalar da o provokatif ruhları hiç değişmedi.

Londra’nın King’s Cross bölgesindeki küçük barlarda ve kulüplerde sahne alarak kısa sürede efsaneleşen canlı performanslarıyla tanındılar. 1984’te The Clash’in turnesinde açılış grubu olarak yer almaları ise onları daha geniş kitlelere tanıtan ilk büyük sıçramaları oldu. Aynı yıl çıkardıkları ilk albümleri “Red Roses for Me” ile geleneksel İrlanda şarkıları ile MacGowan’ın özgün bestelerini bir araya getirerek türün temellerini sağlamlaştırdılar.

Klasik Albümler ve Unutulmaz Şarkılar

Grubun ikinci stüdyo albümü “Rum Sodomy & the Lash”, efsanevi müzisyen Elvis Costello prodüktörlüğünde 1985 yılında kaydedildi. Albümün adı, Winston Churchill’in denizcilik geleneğini tanımlarken kullandığı meşhur bir sözden geliyordu: “Bana denizcilik geleneğinden bahsetmeyin, hepsi rom, sodomi ve kamçıdan ibarettir”. Albümün kapağında ise Théodore Géricault’un ünlü tablosu “Medusa’nın Salı” yer alıyordu ve tablodaki yüzler grubun üyeleriyle değiştirilmişti. Bu albüm İngiltere listelerinde 13 numaraya kadar yükselerek büyük bir başarı elde etti.

Grubun en büyük ticari başarısı ise 1988 yılında Steve Lillywhite prodüktörlüğünde kaydettikleri üçüncü albümleri “If I Should Fall from Grace With God” ile geldi. Albüm, İngiltere listelerinde 3 numaraya kadar yükselerek grubun en çok satan albümü oldu. Bu albüm grubun müzikal olarak olgunlaştığını ve sound’unu genişlettiğini gösteren önemli bir dönüm noktasıydı. Ancak albümün en önemli parçası, kuşkusuz daha önce single olarak yayınlanmış olan “Fairytale of New York”tu. MacGowan ve Kirsty MacColl düeti olarak kaydedilen bu şarkı, İrlanda’da 1, İngiltere’de ise 2 numaraya kadar yükselmişti ve bugün hala tüm zamanların en sevilen Noel şarkıları arasında gösterilmektedir.

Yükseliş ve Düşüş

Grubun yükselişi, solist Shane MacGowan’ın artan alkol ve uyuşturucu sorunları nedeniyle gölgelendi. MacGowan’ın öngörülemeyen davranışları, giderek grup içinde büyük bir gerilim yarattı. Grubun 1989’daki “Peace and Love” ve 1990’daki “Hell’s Ditch” albümlerinin ardından MacGowan, 1991’deki bir turne sırasında gruptan kovuldu. Onun yerine geçici olarak The Clash’in solisti Joe Strummer, ardından da Spider Stacy vokal koltuğuna oturdu. Ne var ki, 1996’daki “Pogue Mahone” albümünün ticari ve eleştirel başarısızlığının ardından grup dağılma kararı aldı.

Toparlanma ve Miras

Grup, 2001 yılında yeniden bir araya geldi ve MacGowan’ın da katılımıyla düzenli turnelere başladı. Uzun süredir grupta yer alan gitarist Philip Chevron’ın 2013’te ölümünün ardından ekip 2014’te yeniden dağıldı. Bas gitarist Darryl Hunt 2022’de, efsanevi solist Shane MacGowan ise bir yıl sonra 2023’te hayatını kaybetti.

The Pogues müzik tarihindeki yerini, punk’ın asi tavrını İrlanda folk müziğinin duygusal derinliğiyle buluşturan eşsiz bir yorum olarak almıştır. MacGowan’ın kendine özgü yazım stili, grubu diğerlerinden ayıran en önemli unsurlardan biriydi. Öyle ki onun sözleri, İrlandalı yazar Patrick Kavanagh veya şair Brendan Behan gibi isimlerin “haylaz mirasının” 20. yüzyılın sonlarındaki temsilcisi olarak görülmektedir. Folk müzisyeni Tommy Makem tarafından “İrlanda müziğinin başına gelmiş en büyük felaket” olarak tanımlansa da zamanla türü yeniden canlandırdıkları kabul edilmiştir. The Pogues, müziklerinin yanı sıra “Sally MacLennane” gibi klasikleşen şarkıları ve “A Rainy Night in Soho” gibi duygusal balladlarıyla İngiltere ve İrlanda’nın en sevilen grupları arasında yerini almayı sürdürmektedir.

Sıradaki Yazımız: Crass: Punka Fırlatılan En Sert Tokat